Денес светлото во фрижидерот го сметаме за нешто сосема нормално, но првите домашни модели воопшто немале внатрешно осветлување. Причината била едноставна – тогашната технологија не го сметала тоа за неопходно.
Кога првите електрични фрижидери почнале да се појавуваат во домовите во 1920-тите и 1930-тите години, тие биле многу поедноставни од денешните. Немале автоматско одмрзнување, немале посебни комори, а ниту сијаличка. Корисниците едноставно ја отворале вратата и ја користеле светлината од просторијата за да видат што има внатре.
Со текот на времето, фрижидерите станувале поголеми, подлабоки и со повеќе прегради. Во 1940-тите и особено во 1950-тите години, производителите почнале да вградуваат мали светилки кои автоматски се вклучувале при отворање на вратата и се исклучувале веднаш по нејзиното затворање. Тоа било овозможено со едноставен механички прекинувач поставен на рамката од фрижидерот.
Поврзани објави
Освен што овозможува подобра прегледност, внатрешното осветлување има и практична улога. Благодарение на него, храната побрзо се пронаоѓа, вратата останува пократко отворена, а тоа значи и помала загуба на студениот воздух и помала потрошувачка на електрична енергија. Денес, речиси сите современи модели користат ЛЕД-осветлување, кое троши многу малку струја, не се загрева и има долг работен век.
Интересно е што токму оваа мала сијаличка е причина за едно од најпознатите детски прашања: „Дали светлото во фрижидерот останува запалено кога ќе се затвори вратата?“ Одговорот е – не. Благодарение на прекинувачот, а кај поновите модели и електронските сензори, светлото се гаси веднаш штом вратата ќе се затвори.
pexels – frizider i hrana