Постојат реченици изговорени во момент на лутина, замор или беспомошност, но нивната тежина останува засекогаш во срцето на оној кому му се упатени
Староста е период од животот во кој човекот често се соочува со промени што не се лесни. Родителот кој некогаш бил силен, носел одлуки, работел, се грижел за семејството и им бил потпора на другите, со текот на времето може да стане послаб, побавен, позаборавен или повеќе зависен од помошта на своите деца.
Во тие моменти, на родителот најчесто не му е потребна совршена грижа, туку чувство дека не станал невидлив и безначаен.
Токму затоа постојат зборови што никогаш не треба да му ги кажеме на родителот, дури ни кога сме уморни, преоптоварени или повредени.
„Ти си ми товар“ – реченица што може да му го скрши срцето на родителот
Ова е веројатно една од најболните реченици што еден повозрасен родител може да ја слушне од своето дете.
За детето, родителот понекогаш изгледа како личност на која ѝ е потребна помош за секојдневните обврски – одење на лекар, купување, домашни работи или финансиска поддршка. Но, за родителот таа помош не е само практична потреба. Тој веќе често живее со стравот дека повеќе не е потребен, дека им пречи на своите деца и дека станал товар во нивниот живот. Кога ќе ги слушне зборовите: „Ти си ми товар“, тој не ги слуша само нив. Често ги слуша и пораките:
- „Повеќе не си важен.“
- „Твојот живот повеќе нема вредност.“
- „Сè што си направил за нас веќе не значи ништо.“
А вистината е дека родителите кои остареле не се товар – тие се луѓе кои во еден период од животот го носеле товарот на целото семејство.
„Подобро да те немаше“ – зборови што никогаш не се забораваат
Оваа реченица често се изговара во мигови на силен бес или исцрпеност. Можеби е кажана во расправија, без вистинска намера, но кај повозрасниот човек може да остави длабока емоционална рана. Многу стари лица и онака се борат со чувството на осаменост. Некои се прашуваат дали сè уште имаат свое место во семејството, дали некој мисли на нив и дали сè уште му се потребни некому. Кога од најблиската личност ќе слушнат: „Подобро да те немаше“, можат да почнат да веруваат дека нивниот живот веќе нема смисла.
Затоа е важно да се изберат поинакви зборови, дури и кога е тешко.
Наместо обвинување, може да се каже:
- „Моментално ми е многу тешко, ми треба малку време.“
- „Уморна сум, но сакам заедно да најдеме решение.“
- „Ајде да видиме како можеме подобро да се справиме со ова.“
„Молчи, ти веќе ништо не разбираш“ – понижување што боли повеќе од болеста
Староста носи многу промени. Родителот можеби размислува побавно, потешко се снаоѓа со новите технологии, поинаку гледа на светот или ги повторува истите прашања. Но годините никогаш не му го одземаат достоинството на човекот. Реченицата: „Молчи, ти веќе ништо не разбираш“ не зборува само за моментално несогласување. Таа испраќа порака дека мислењето на постарата личност веќе не е важно.
А секој човек, без разлика на возраста, сака да биде сослушан и почитуван. Понекогаш на родителот не му треба некој да му докажува дека греши. Потребно му е само да почувствува дека неговото дете и понатаму го гледа како личност, а не како проблем.
Поврзани објави
„Сè ми уништи“ – обвинување за минатото што предизвикува чувство на вина
Многумина и во зрелата возраст носат нерешени рани од детството. Некои сметаат дека не добиле доволно внимание, други дека родителите не ги разбирале, а трети и понатаму ги паметат грешките што ги повредиле. Разговорот за тоа може да биде здрав и потребен. Но реченицата изговорена како конечна пресуда: „Сè ми уништи“, може да ја уништи и онаа мала блискост што останала.
Родителите не се совршени луѓе. Грешеле, исто како што сите грешиме. Но повеќето од нив никогаш немале намера да ги повредат своите деца. Најчесто постапувале најдобро што знаеле, со знаењето и можностите што ги имале во тој период.
Зошто децата понекогаш изговараат толку тешки зборови?
Не е тајна дека грижата за остарен родител може да биде многу напорна.
Децата кои се грижат за своите родители често се соочуваат со:
- недостаток на време,
- работни обврски,
- грижа за сопствените деца,
- финансиски притисоци,
- емоционален замор.
Понекогаш насобраниот стрес се претвора во лутина.
Но важно е да се запамети – заморот е причина да побараме помош, а не причина да ја повредиме личноста која некогаш нè носела во своите прегратки.
Староста на родителите не е време за враќање долгови, туку за покажување љубов
Многу луѓе дури откако ќе го изгубат својот родител сфаќаат колку би сакале уште еднаш да го слушнат неговиот глас, да испијат кафе со него или да му постават прашање што никогаш не стигнале да го постават.
Додека родителите се живи, сè уште имаме можност да ги поправиме односите.
Не мора секоја реченица да биде совршена.
Не мора секој ден да помине без несогласувања.
Но постојат граници што не треба да се преминуваат.
Зашто човекот кој некогаш нè држел за рака додека учевме да чекориме, еден ден може да биде оној кому ќе му биде потребна токму нашата рака.